Een klein beetje lef

Ik keek de Klassieker zoals ik dat de laatste tijd vaker doe: gewoon thuis op de bank. Normaal zit ik graag met vrienden, beetje ouwehoeren, bier erbij, alles eruit gooien wat je denkt. Maar deze keek ik alleen. Geen zin in al dat commentaar om me heen. Geen zin in meningen voordat er überhaupt iets is gebeurd.

De eerste helft was eerlijk gezegd saai. Veel controle, weinig risico. Het soort wedstrijd waarin iedereen vooral bezig is met geen fouten maken. De spanning zat vooral bij mij op de bank. Op het veld zag je het niet echt terug.

Tot die bal buiten de zestien viel. Sean Steur pakt hem op. Ik dacht nog: even aannemen, misschien breed leggen. Zoals dat meestal gaat. Maar hij schoot. Gewoon meteen. En daarna dat juichen. Dat randje. Niet overdreven, niet theatraal. Maar wel zo van: ja, dit is van mij.

Dat moment deed meer met me dan die goal zelf. Misschien omdat het zo simpel was. Geen ingewikkelde aanval, geen uitgespeelde kans. Gewoon een jongen van 18 die denkt: ik doe het. In een wedstrijd waar iedereen voorzichtig leek, koos hij voor een schot.

En misschien projecteer ik nu teveel op één actie. Dat kan. Het kan ook gewoon een mooi moment zijn in een verder rommelig seizoen. Maar het voelde als iets wat we al een tijdje missen.

Ajax heeft de laatste jaren veel spelers gehad die het goed wilden doen. Die eerst wilden passen binnen het systeem. Dat is logisch, zeker in een periode waarin alles onder een vergrootglas ligt. Maar het maakt je ook voorzichtig. En Ajax hoort eigenlijk niet voorzichtig te zijn.

Dat kleine beetje bravoure van Steur voelde als een tegenreactie op dat seizoen. Op het geworstel, op het beleid dat niet klopte, op de trainerswissels, op het idee dat we vooral bezig zijn met herstellen in plaats van vooruitgaan. Misschien zegt het niet eens zoveel over hem. Misschien zegt het meer over mij.

Dat is tegelijk veel en weinig. Veel, omdat je ineens denkt: zie je wel, er zit nog iets in deze club. Weinig, omdat het natuurlijk geen structurele oplossing is.

Maar misschien zit hoop soms niet in grote plannen of nieuwe aankopen. Misschien zit het gewoon in een jongen die de bal oppakt en niet wacht tot iemand anders het doet.

Het seizoen is nog steeds rommelig. De problemen zijn niet weg. Eén goal verandert daar niks aan. Maar dat moment op de bank, alleen, zonder geouwehoer om me heen, dat voelde even weer als Ajax.

Iemand nog een datalek?

Cans.